VEFA, BAZEN BİR BARDAK ÇAYDA GİZLİDİR…

Gazeteci dostum, Aksaray Haberci Sitesi sahibi değerli Başkanım Mustafa Avcı’nın hafta sonu yaşadığı sevinci ve hüznü kaleme aldığı bu anlamlı yazıyı büyük bir beğeniyle okudum. Emeğine, yüreğine sağlık Başkanım. Vefayı ve insanlığı en güzel şekilde anlatan bu güzel paylaşımını sizlerle paylaşıyorum.

VEFA, BAZEN BİR BARDAK ÇAYDA GİZLİDİR…

Bugün yüreğime dokunan, uzun yıllar hafızamdan silinmeyecek bir ziyaret gerçekleştirdik.

Niğde’den gelen gazeteci dostum İsmet Ünver ile birlikte 94 yaşında, yatağa bağımlı bir büyüğümüzü ziyaret ettik. Yaşanmışlığın izlerini taşıyan o mütevazı odada zaman adeta yavaşladı. Yılların yorgunluğu yüzüne vurmuştu ama gözlerinde hâlâ umut vardı.

O an içimden geldi. Bir Yasin-i Şerif okudum. Belki bedenindeki hastalığına çare olamazdık ama gönlüne bir nebze olsun huzur verebilirsek ne mutlu bize…

Sonra kızı Ayşe Hanım bizlere çay ikram etti. O çayın tadı, yıllardır içtiğim en güzel çaylardan biriydi. Çünkü içinde samimiyet vardı, vefa vardı, dua vardı.

Çaylarımızı içerken biraz sohbet ettik.

94 yaşındaki amcamızın yüzünde beliren tebessümü görmek, belki de günün en büyük kazancıydı. Bazen bir insanı mutlu etmek için büyük servetlere gerek yoktur. Bir selam, bir ziyaret, içten edilen bir dua ve samimi bir sohbet yeter.

İşte o an kendi kendime şunu söyledim:

Vefa tam da budur.

İsmet kardeşim, Niğde’den kalkıp kilometrelerce yol gelerek sadece bir büyüğünün gönlünü almak, helallik istemek ve hatırını sormak için yola çıktı.

İnsanlık işte böyle güzelleşiyor.

Bugün teknolojinin hızına yetişmeye çalışırken ne yazık ki birbirimize ayıracak zaman bulamıyoruz. Oysa yaşlılarımızın en büyük ihtiyacı ilaç değil; ilgi, sevgi ve hatırlanmaktır.

Bir büyüğün elini tutmak, bazen dünyanın en büyük hayrıdır.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyor:

“İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.”

Bugün İsmet kardeşim bunun en güzel örneğini sergiledi.

Allah kendisinden razı olsun.

Ancak bu ziyaret sırasında yüreğimi burkan başka bir olay daha yaşandı.

Ayşe Hanım, haklı bir serzenişle şöyle dedi:

“Babama bir türlü bakım ücreti alamadık. Çok uğraştık ama maalesef olmadı. Dar gelirli bir aileyiz. Kıt kanaat geçiniyoruz. Devletimizden Allah razı olsun, her türlü imkânı sunuyor ama biz bir türlü faydalanamıyoruz.”

Bu sözleri duyunca içim sızladı.

Evet…

Devletimiz sosyal devlet anlayışıyla birçok vatandaşımıza önemli destekler sunuyor. Buna hiçbir sözümüz yok. Ancak bazen sistemin içinde gözden kaçan, sesini duyuramayan, kapıları aşındırmaktan yorulan aileler de olabiliyor.

Ben bu satırları yazarken ne o aileyi rencide etmek istiyorum ne de isimlerini paylaşmak istiyorum.

Çünkü onların derdi teşhir edilmek değil; duyulmak.

Buradan vicdan sahibi tüm yetkililere sesleniyorum:

Belki bu satırlar bir kapıyı aralar…

Belki bir gönle umut olur…

Belki de yıllardır beklenen bir yardımın vesilesi olur.

İmkân varsa bu aileye ulaşın.

Durumlarını yeniden değerlendirin.

Çünkü bazen bir dosyanın içinde görülemeyen gerçekler, bir evin kapısından içeri girildiğinde bütün açıklığıyla ortaya çıkar.

Unutmayalım;

Bir devlet, en çok kimsesizinin yanında durduğu zaman büyüktür.

Bir millet ise yaşlısını unutmuyorsa güçlüdür.

Ve en önemlisi…

Vefa, sadece hatırlamak değil; ihtiyaç duyulduğunda yanında olabilmektir.

Bugün bir kez daha anladım ki;

İnsan öldüğü gün değil, unutulduğu gün yalnız kalır.

Gelin, yaşlılarımızı yalnız bırakmayalım.

Kapılarını çalalım.

Dualarını alalım.

Çünkü bir gün biz de yaşlanacağız.

Ve belki o gün, bugün verdiğimiz değerin karşılığını göreceğiz.

Allah bütün büyüklerimize sağlık, sabır ve huzur nasip etsin.

İsmet kardeşime de bu anlamlı davranışı için gönülden teşekkür ediyor, Rabbimden razı olmasını diliyorum.

“Vefa, hatırlayanın vicdanı; unutulanın ise en büyük duasıdır.”