NİĞDE ÇİFTÇİSİNİN HÂLİ NE OLACAK?

35 yıllık gazetecilik hayatımda değişmeyen sorunlar, karşılık bulmayı bekleyen emekler ve cevabını arayan sorular…
Sevgili Okuyucularım,
Gazetecilik mesleğinde 35’inci yılımı geride bırakırken, bugün sizlerle Niğde’mizin yıllardır konuşulan ancak bir türlü kalıcı çözüme kavuşturulamayan sorunlarından birini, çiftçilerimizin içinde bulunduğu durumu paylaşmak istiyorum.
Elbette hepimizin hayatında sıkıntılar, sorumluluklar ve aşılması gereken zorluklar var. Sivil toplum kuruluşlarımızın da basın mensuplarımızın da toplumumuza karşı sorumlulukları bulunuyor. Ancak ben, gazetecilik mesleğinin sorumluluğunun biraz daha farklı ve ağır olduğuna inanıyorum. Çünkü gazeteci yalnızca gördüğünü yazan değil, aynı zamanda vatandaşın sesine kulak veren, dile getirilemeyen sıkıntıları kamuoyuna taşıyan kişidir.
Belki çiftçilerimizin, esnafımızın ve vatandaşlarımızın bütün beklentilerine yeterince yer veremiyoruz. Ancak karınca kararınca memleketimizin sorunlarını dile getirmeye, elimizden geldiğince vatandaşımızın sesi olmaya çalışıyoruz. Bu noktada Peygamber Efendimize atfedilen, “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.” sözü aklıma geliyor. Ne kadar anlamlı, ne kadar düşündürücü bir söz. İnsanın yaşadığı topluma, memleketine ve insanına faydalı olabilmesinden daha güzel ne olabilir?
Sevgili Okuyucularım,
35 yıllık gazetecilik hayatım boyunca Niğde çiftçisinin nice sıkıntılarına şahit oldum. Geçmişten günümüze farklı dönemlerde benzer sorunların gündeme geldiğini, üreticilerimizin zaman zaman aynı sıkıntılarla karşı karşıya kaldığını gördüm. Yıllar geçiyor, mevsimler değişiyor, tarımda yeni imkânlar ve teknolojiler gelişiyor. Ancak çiftçimizin üretim maliyetleri, pazarlama imkânları ve alın terinin karşılığını alabilme konusundaki sıkıntıları ne yazık ki gündemdeki yerini koruyor.
Bugün elma üreticimiz dertli, patates üreticimiz perişan, lahana üreticimiz buruk, hayvancılıkla uğraşan vatandaşımızın maliyetlerle başı dertte. Çiftçimizin sıkıntısı ister istemez esnafımıza, tüccarımıza ve sanayicimize de yansıyor. Çünkü çiftçinin kazanamadığı bir yerde esnafın da yüzünün gülmesini beklemek pek mümkün değil.
Peki, neden böyle oluyor? Niğde gibi tarım ve hayvancılık potansiyeli yüksek bir şehirde, üreticimizin alın teri neden hak ettiği karşılığı bulamıyor? Her yıl aynı sorunları konuşmak, aynı şikâyetleri dinlemek kaderimiz mi?
Asıl üzerinde durmak istediğim konu da burada başlıyor.
Niğde’mizde yetiştirilen elma, patates, lahana ve diğer tarımsal ürünler neden daha fazla sanayi ürününe dönüştürülemiyor? Bu ürünlerin işlenmesi, paketlenmesi, depolanması ve katma değeri yüksek ürünler hâline getirilmesi konusunda neden daha kapsamlı fizibilite çalışmaları yapılmasın? Üreticimizin ürününü yalnızca tarladan ya da bahçeden satmak zorunda kalmadığı, emeğinin karşılığını daha iyi alabildiği bir sistem oluşturmak çok mu zor?
Elbette bu işler bir günde yapılacak işler değil. Yatırım ister, planlama ister, bilgi ister, en önemlisi de ortak akıl ve kararlılık ister. Ama Niğde’mizin böyle bir potansiyeli olduğuna inanıyorum.
Son yıllarda kamu kurumlarımızın imkânlarının ve personel kapasitelerinin geliştiğini görüyoruz. Bu gelişmelerin vatandaşımıza sunulan hizmetlere daha fazla yansıması hepimizin ortak beklentisidir. Kurumlarımızda görev yapan, memleketimiz için gayret gösteren çalışanlarımızın emeklerini elbette görmezden gelemeyiz. Ancak insan ister istemez şu soruyu da sormadan edemiyor: Bu kadar kurumumuz, kuruluşumuz, meslek örgütümüz ve yetişmiş insanımız varken çiftçimizin sorunlarına neden daha kalıcı çözümler üretemiyoruz?
Siyaset kurumumuzun, yerel yönetimlerimizin, ilgili kamu kuruluşlarımızın, ziraat odalarımızın, üretici birliklerimizin ve sivil toplum kuruluşlarımızın aynı masa etrafında buluşarak Niğde tarımının geleceğini daha güçlü biçimde planlaması gerekmez mi?
Kooperatifleşme konusunda neden daha fazla yol alamıyoruz? Üreticilerimiz neden ortak hareket ederek pazarlama gücünü artırmasın? Elma üreticimiz, patates üreticimiz, lahana üreticimiz ve hayvancılıkla uğraşan vatandaşlarımız neden daha güçlü üretici örgütleriyle desteklenmesin?
Burada kimseyi suçlamak, herhangi bir kurumu ya da kişiyi hedef göstermek gibi bir düşüncem yok. Her kurumun kendine göre görevleri, yetkileri ve sorumlulukları bulunduğunu biliyorum. Benim görevim de bu işlerin nasıl yapılacağını ilgili kurumlara öğretmek değil. Ancak 35 yıllık bir gazeteci olarak gördüğüm sorunları, çiftçimizin kırgınlığını, üreticimizin küskünlüğünü ve vatandaşımızın beklentilerini dile getirmek benim mesleki sorumluluğumdur.
Mesela Niğde’mizde hayvancılıkla ilgili faaliyet gösteren üretici birliklerimiz var. Acaba üreticilerimiz bu kuruluşların çalışmalarından ne kadar haberdar? Hayvan yetiştiricilerimizin üretim maliyetleri, pazarlama sıkıntıları ve beklentileri konusunda ne gibi çalışmalar yürütülüyor? Üreticilerimizin bu birliklerden beklentileri ne ölçüde karşılanıyor?
Bunlar cevaplanması gereken sorular. Belki çok güzel çalışmalar yapılıyor, belki kamuoyunun yeterince bilgisi olmuyor. O hâlde yapılan çalışmaların üreticilerimizle ve vatandaşlarımızla daha fazla paylaşılması da faydalı olacaktır.
Bir başka konu da yerel yönetimlerimiz…
Belediyelerimizin elbette temizlik, yol, kaldırım, altyapı ve çevre düzenlemesi gibi önemli görevleri var. Köylerimizin yollarının yapılması, vatandaşlarımızın günlük ihtiyaçlarının karşılanması da son derece kıymetli. Ancak günümüzün yerel yönetim anlayışının yalnızca çöp toplamak, kaldırım taşı döşemek ya da yollara çakıl sermekle sınırlı kalmaması gerektiğine inanıyorum.
Yerel yönetimlerimiz, görev ve imkânları ölçüsünde üretimi destekleyen, yatırımcıya yol gösteren, tarımsal kalkınmaya katkı sağlayan ve üreticilerimizin önünü açacak projelerde ilgili kurumlarla iş birliği yapan bir anlayışla da hareket edebilmelidir.
Niğde’nin geleceği yalnızca yeni yollarla, yeni binalarla değil; toprağında üreten, ahırında hayvan yetiştiren, dükkânında ticaret yapan insanımızın güçlenmesiyle de şekillenecektir.
Sevgili Okuyucularım,
Bugün bir çiftçimizin tarlasına gittiğinizde, bir elma üreticimizin bahçesinde sohbet ettiğinizde, patates üreticimizin ya da lahana yetiştiricimizin derdini dinlediğinizde ortak bir beklentiyle karşılaşıyorsunuz: Ürettikleri ürünün karşılığını alabilmek, emeklerinin boşa gitmediğini görmek ve gelecek yıla umutla hazırlanabilmek.
Çiftçimiz kimseden ayrıcalık istemiyor. Alın terinin karşılığını almak, üretmeye devam edebilmek ve ailesinin geçimini sağlayabilmek istiyor.
Şunu da unutmamak gerekir ki bugün üretimden uzaklaşan bir çiftçiyi yarın yeniden toprağa döndürmek hiç de kolay olmayacaktır. Bu nedenle üreticimizin sorunlarını yalnızca hasat zamanı değil, yılın her döneminde konuşmak ve çözüm aramak zorundayız.
Niğde’nin elma üreticisine, patates üreticisine, lahana üreticisine, hayvan yetiştiricisine, sanayicisine ve esnafına sahip çıkmanın zamanı geldi de geçiyor.
Bu memleket hepimizin. Kurumlarıyla, yöneticileriyle, siyasileriyle, sivil toplum kuruluşlarıyla, basınıyla ve vatandaşlarıyla Niğde için ortak hareket etmeyi başarabilirsek sorunlarımızın önemli bir bölümüne çözüm bulunabileceğine inanıyorum.
Ben yine 35 yıllık meslek hayatımın bana yüklediği sorumlulukla gördüklerimi, duyduklarımı ve vatandaşımızın bana aktardığı sıkıntıları sizlerle paylaşmaya devam edeceğim. Çünkü bizim sevdamız Niğde, derdimiz Niğde insanının daha iyi şartlarda yaşamasıdır.
Sözlerimi bir soruyla bitirmek istiyorum:
Niğde çiftçisi daha kaç yıl aynı sorunları yaşayacak, bizler daha kaç yıl aynı sorunları konuşacağız?
Bu sorunun cevabını yalnızca çiftçimiz değil, Niğde’ye gönül veren herkesin düşünmesi gerektiğine inanıyorum.
Kalın sağlıcakla.